نغمه ام دلگیر و افسرده است
نه سروری نه سرودی نه هم اوازی نه شوری
زندگی گویی زدنیا رخت بر بسته است
این چه ایینی چه قانونی چه تدبیری است
من از این ارامش سنگین و صامت عا صیم دیگر
من از اهنگ یکسان و مکرر عاصیم دیگر
من سرودی تازه می خواهم
جنبشی شوری نشاطی نغمه ایی فریادهایی تازه می جویم
من به هر ایین و مسلک کو کسی را از تلاشش باز دارد یاغیم دیگر
من امید تازه میخواهم
افتخاری اسمان گیر و بلند اوازه می خواهم
کرم خاکی نیستم اینک تا بمانم در مغاک خویشتن خاموش
نیستم شب کور کز خورشید روشنگر بدزدم چشم
افتابم من که یکجا یکزمان ساکت نمی مانم
با پر زرین خورشید افق پیمای روح خویش من تن بکر همه گلهای وحشی را نوازش می کنم هر روز
جویبارم من که تصویر هزاران پرده در پیشانیم پیداست
موج بیتابم که بر ساحل صدفهای پری می اورم همراه
کرم خاکی نیستم من افتابم جویبارم موج بیتابم
زندگی یعنی هیاهو زندگی یعنی شب نو روز نو اندیشه نو
زندگی یعنی غم نو حسرت نو پیشه نو
زندگی بایست سرشار از تکان و تازگی باشد
زندگی بایست در پیچ و خم راهش ز الوان حوادث رنگ بپذیرد
زندگی بایست یکدم یک نفس حتی ز جنبش وا نماند
گر چه این جنبش برای مقصدی دیرینه باشد
زندگی همچنان اب است اب اگر راکد بماند
چهره اش افسرده خواهد گشت و بوی گند میگیرد
در ملال ابگیرش غنچه لبخند میمیرد
اهوان عشق از اب گل الودش نمینوشند
مرغکان شوق در ایینه تارش نمیجوشند
من سر تسلیم بر درگاه هر دنیای نادیده فرو می اورم جز مرگ
من ز مرگ از ان نمیترسم که پایانی است بر طومار یک اغاز
بیم من از مرگ یک افسانه دلگیر بی اغاز و پایان است
من سرودی را که عطر کهنه در گلبرگ الفاظش نهن باشد نمیخواهم
من سرودی تازه خواهم خواند که اش گوش کسی نشنیده باشد
قلب من با هر تپش یک ارمان تازه میخواهد
سینه ام با هر نفس یک شوق یا یک درد بی اندازه می خواهد
من زبانم لال حتی یک خدا را سجده کردن قرنها او را پرستیدن نمی خواهم
من خدای تازه میخواهم
گرچه او با اتش ظلمش بسوزاند سراسر ملک هستی را
من به ناموس قرون بردگیها یاغیم دیگر
یاغیم من یاغیم من
گو بگیرندم بسوزندم گو به دار ارزوهایم بیاویزند
گو به سنگ ناحق تکفیر استخوان شعر عصیان قرونم را فرو کوبند
من از این پس یاغیم دیگر
"هوشنگ شفا "
شاید با هم مینشستیم و نوشیدنی ایی با هم میخوردیم
اما چون در جنگ مثل دو سرباز ساده به روی هم اتش گشودیم
من به او شلیک کردم ودر جا او را کشتم
زیرا دشمن من بود اری البته که او دشمن من بود
واین مثل روز روشن بود اما ........
او هم شاید چون من به اجبار وارد ارتش شده بود
وحتی از سر بیکاری وسایل زندگی اش را فروخته بود
جنگ چیز عجیب و غریبیست به کسی شلیک میکنی ـ
که اگر جایی قهوه خانه ایی وجود داشت
او را به انجا دعوت میکردی یا با قدری پول به کمکش می رفتی.
"توماس هاردی"
نه برای اینکه انها استحقاق بخشش
را دارند به این خاطر که تو
مستحق ارامشی .
یکی نگاه کن
در کجای کهکشان می سوزد این چراغ ستاره تا ژرفای پنهان ظلمات را به
اعتراف بنشاند:
انفجار خورشید اخرین به نمایش اعماق غیاب
در ابعاد دلهره .
ان ماه نیست
دریچه تجربه است
تا یقین کنی که در فراسوی این جهاز شکسته سکان نیز
انچه میشنوی ساز کج کوک سکوت است.
تا یقین کنی.
تنها ماییم ـمن و توـ نظارگان خاموش این خلا
دل افسردگان پا در جای
حیران دریچه های انجماد هم سفران.
دستادست ایستاده ایم
حیران ایم اما از ظلمات سرد جهان وحشت نمیکنیم
نه وحشت نمیکنیم.
تو را من در تابش فرو تن این چراغ میبینم ان جا که تویی
مرا تو در ظلمتکده ی ویران سرای من در می یابی این جا که منم.
"احمد شاملو"
نه عادلانه نه زیبا بود
جهان
پیش از انکه ما به صحنه براییم.
به عدل دست نایافته اندیشیدیم
و زیبایی در وجود امد .
"احمد شاملو"
نیروهایی هستند که به نظر شر میایند ولی در واقع به تو میاموزند که چگونه "افسانه شخصییات را متحقق کنی.
انها هستند که ذهن واراده تو را اماده میکنند چون یک حقیقت بزرگ در این جهان وجود دارد :تو هر که باشی وهر چه بکنی وقتی واقعا چیزی را بخواهی این خواست در "روح جهان" متولد میشود.و این ماموریت تو در روی زمین است .
(پایلو کویلو)
